Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Nemo igitur esse beatus potest. Qua tu etiam inprudens utebare non numquam. Huius, Lyco, oratione locuples, rebus ipsis ielunior. Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Duo Reges: constructio interrete. Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio? Propter nos enim illam, non propter eam nosmet ipsos diligimus. Praeteritis, inquit, gaudeo.

Habent enim et bene longam et satis litigiosam disputationem. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Et nemo nimium beatus est; Hoc est non dividere, sed frangere. Ut enim consuetudo loquitur, id solum dicitur honestum, quod est populari fama gloriosum.

Sed ad rem redeamus; Aliud igitur esse censet gaudere, aliud non dolere. Ergo id est convenienter naturae vivere, a natura discedere. Hanc ergo intuens debet institutum illud quasi signum absolvere. Ergo, inquit, tibi Q. Primum quid tu dicis breve? Stuprata per vim Lucretia a regis filio testata civis se ipsa interemit. Non risu potius quam oratione eiciendum?

Quae cum ita sint, effectum est nihil esse malum, quod turpe non sit. Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Qui autem esse poteris, nisi te amor ipse ceperit? Neque enim disputari sine reprehensione nec cum iracundia aut pertinacia recte disputari potest. Atqui perspicuum est hominem e corpore animoque constare, cum primae sint animi partes, secundae corporis. Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Semper enim ex eo, quod maximas partes continet latissimeque funditur, tota res appellatur. Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Quae qui non vident, nihil umquam magnum ac cognitione dignum amaverunt.

Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris privatio. Haec quo modo conveniant, non sane intellego. Quod maxime efficit Theophrasti de beata vita liber, in quo multum admodum fortunae datur. Sin kakan malitiam dixisses, ad aliud nos unum certum vitium consuetudo Latina traduceret. Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam.

Nullum inveniri verbum potest quod magis idem declaret Latine, quod Graece, quam declarat voluptas. Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali. Nec enim, omnes avaritias si aeque avaritias esse dixerimus, sequetur ut etiam aequas esse dicamus. Quid ergo attinet gloriose loqui, nisi constanter loquare? Nam et a te perfici istam disputationem volo, nec tua mihi oratio longa videri potest. Nam bonum ex quo appellatum sit, nescio, praepositum ex eo credo, quod praeponatur aliis. Videmus igitur ut conquiescere ne infantes quidem possint.

Illa sunt similia: hebes acies est cuipiam oculorum, corpore alius senescit; Nos quidem Virtutes sic natae sumus, ut tibi serviremus, aliud negotii nihil habemus. Sed haec nihil sane ad rem; Et ille ridens: Video, inquit, quid agas; Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi.

Illud non continuo, ut aeque incontentae. Oratio me istius philosophi non offendit; Totum genus hoc Zeno et qui ab eo sunt aut non potuerunt aut noluerunt, certe reliquerunt. Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Duae sunt enim res quoque, ne tu verba solum putes. Tum ille: Ain tandem? Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Quid de Platone aut de Democrito loquar? Quod praeceptum quia maius erat, quam ut ab homine videretur, idcirco assignatum est deo. Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris; Equidem etiam Epicurum, in physicis quidem, Democriteum puto.

Alterum significari idem, ut si diceretur, officia media omnia aut pleraque servantem vivere. Ille vero, si insipiens-quo certe, quoniam tyrannus -, numquam beatus; Cum salvum esse flentes sui respondissent, rogavit essentne fusi hostes. Illud mihi a te nimium festinanter dictum videtur, sapientis omnis esse semper beatos; Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas. At quicum ioca seria, ut dicitur, quicum arcana, quicum occulta omnia? Quamquam id quidem, infinitum est in hac urbe; Unum nescio, quo modo possit, si luxuriosus sit, finitas cupiditates habere. Quonam, inquit, modo? Quae cum magnifice primo dici viderentur, considerata minus probabantur.

Itaque vides, quo modo loquantur, nova verba fingunt, deserunt usitata. Ita est quoddam commune officium sapientis et insipientis, ex quo efficitur versari in iis, quae media dicamus. Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat. Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico.